Oturduğum sokakta yeni evli bir çift vardı.
Koca seyyar satıcı, karısı ona yardım ediyor.
Kocanın ayakları, karısının ise kolları protez…
Bir gün baktım kadıncağız hamile, gözlerinin içi gülüyor.
"Anne olacağım" dedi sevinçle.
Soracaktım tam "nasıl taşıyacaksın, nasıl büyüteceksin, zor olmayacak mı?" diye, sustum.
Çünkü sevginin çözüm getiremeyeceği hiç bir şey yoktu ve böyle düşünceye takıldığım için kendimden utandım.
Aylar sonra bir gün onları sokakta gördüm.
Kadın bir bebek torbası diktirmiş kendine göre, bebeğini göğüsüne asmış, seyyar tezgahlarının önünde oturuyorlar.
En yakın mağazadan minik bir hediye alıp yanlarına oturmaya gittim.
Bebek acıktıkça baba bebeği annesinin göğsüne getirip emzirtiyordu.
Gerçekten de eksiklerini sevgiyle tamamlıyorlardı.
Ve eksiklerini asla dile getirmiyorlardı.
Bebek büyüdü, okula başladı.
Anne babanın sevincini bir görseniz...
Çocukları sağlıklı, tüm organları yerinde.
Kadın dedi ki: "iki yarımdan bir bütün sevgi doğurduk,
Demek eksiklik sevgiyle tamamlanabilirmiş.
Ailemiz karşı çıkmıştı ama bak... Allah'a şükür; evladımız sağlıklı.
Eksiklik bizde değil demek ki, değil mi?"
Sustum.
O evlat güzelini bir görseniz: anne babasını nasıl da tamamlıyor...
"Söyle bakalım büyünce ne olacaksın?" diye takıldım.
"Sevgi olacağım" dedi.
Sevgi?
"Nasıl sevgi oğlum? O meslek mi?"
"Ama, ama... Annem babam diyor ki... Sen sev, sevgi ol... Sevgi olunca en güzel meslekler seni bulur."
Yine sustum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder